دموکراسی رادیکال Radical democracy

همه‌گیری کرونا یکی از رویدادهای معاصر بود که سازوکارهای قدرت انضباطی و زیست‌سیاسی را به‌روشنی نمایان ساخت. با این حال، اقداماتی چون ممنوعیت ورود افراد بدون ماسک یا کارت تزریق واکسن به فضاهای عمومی و سلب برخی حقوق اساسی سیاسی آنان صرفاً از طریق زیست‌قدرت توضیح‌پذیر نیستند. چنین وضعیت‌هایی مستلزم دو مؤلفه‌ی مکمل دیگر در قدرت پزشکی‌اند: نخست، قدرت پزشکی در اعلام وضعیت استثنایی؛ و دوم، تبدیل پزشکی به یک نظام شبه‌دینی.

جنبش‌های کارگری انقلابی در طول تاریخ پدیده‌های بسیار نادری بوده‌اند. برخلاف آنچه ممکن است از ظواهر امر و سخن‌پردازی‌ها برداشت شود، ایدئولوژی و کنش انقلابی در کشورهای عمده‌ی اروپایی صرفا خلاف‌جریان‌های زیرین[۱] بوده‌اند، که البته در برهه‌های بحران مهمتر از آنچه در حقیقت امر بوده‌اند به نظر می‌رسیده‌اند. حزب سوسیال دموکرات آلمان، حتی در برهه‌ای که غیرقانونی و مطرود بود (۱۸۷۸ تا ۱۸۹۰)، در کلیت خود رادیکالیسم ناسازشکار را رد می‌کرد و در عوض پذیرای پارلمانتاریسم بود.