دموکراسی رادیکال Radical democracy

جنبش‌های کارگری انقلابی در طول تاریخ پدیده‌های بسیار نادری بوده‌اند. برخلاف آنچه ممکن است از ظواهر امر و سخن‌پردازی‌ها برداشت شود، ایدئولوژی و کنش انقلابی در کشورهای عمده‌ی اروپایی صرفا خلاف‌جریان‌های زیرین[۱] بوده‌اند، که البته در برهه‌های بحران مهمتر از آنچه در حقیقت امر بوده‌اند به نظر می‌رسیده‌اند. حزب سوسیال دموکرات آلمان، حتی در برهه‌ای که غیرقانونی و مطرود بود (۱۸۷۸ تا ۱۸۹۰)، در کلیت خود رادیکالیسم ناسازشکار را رد می‌کرد و در عوض پذیرای پارلمانتاریسم بود.

همه‌گیری کرونا یکی از رویدادهای معاصر بود که سازوکارهای قدرت انضباطی و زیست‌سیاسی را به‌روشنی نمایان ساخت. با این حال، اقداماتی چون ممنوعیت ورود افراد بدون ماسک یا کارت تزریق واکسن به فضاهای عمومی و سلب برخی حقوق اساسی سیاسی آنان صرفاً از طریق زیست‌قدرت توضیح‌پذیر نیستند. چنین وضعیت‌هایی مستلزم دو مؤلفه‌ی مکمل دیگر در قدرت پزشکی‌اند: نخست، قدرت پزشکی در اعلام وضعیت استثنایی؛ و دوم، تبدیل پزشکی به یک نظام شبه‌دینی.

نگری: مسئله‌ی سیاست همواره در حیات فکری تو جایگاه برجسته‌ای داشته است. از سویی، مشارکت تو در جنبش‌های گوناگون (زندانیان، همجنس‌گرایان، خودمختارگرایان ایتالیایی، فلسطینی‌ها)، و از سوی دیگر، مسئله‌مند کردن مداوم نهادها، در مسیر کاری‌ات از کتاب هیوم تا فوکو، تداوم دارند و با هم تعامل می‌کنند. خاستگاه‌های این دغدغه‌ی پایدار نسبت به مسئله‌ی سیاست کدام‌اند؟